Znaczenie zabaw teatralnych dla rozwoju dziecka Email

Edukacja teatralna powinna być integralną częścią wychowania dzieci we współczesnym świecie. Pozwala ona wychować przyszłego aktywnego, wrażliwego odbiorcę sztuki, a także pomaga rozwijać inteligencję emocjonalną każdego dziecka.

"Teatr jest dyscypliną sztuki przygotowującą  widza do pracy intelektualnej, a z drugiej strony pobudza pewne cechy, takie jak ciekawość, zdolność do analizy, poczucie względności. Zachęca do badania świata, poszukiwania prób wyjaśnienia, głębszego zrozumienia. Jednocześnie teatr ukazuje los człowieka, co jest ważnym elementem humanizującym i bardzo ważnym elementem edukacji" (A. Hausbrat)

Teatr zaspokaja potrzeby psychiczne dzieci i może odegrać kluczową rolę w kształtowaniu osobowości. Przede wszystkim jest przeżyciem zbiorowym. Dziecko występuje tu jako uczestnik spektaklu. Odbiera go w towarzystwie innych, jest członkiem pewnej wspólny, identyfikuje się z nią, a przeżycia w grupie są szczególnie mocne. Działa na niego swoista magia teatru; czuje, że wokół niego dzieje się coś wyjątkowego, niepowtarzalnego.

Kontakt dzieci z teatrem to nie tylko "bycie widzem", ale również zabawy w teatr, podczas których dziecko pragnie być nie tylko autorem, lecz także aktorem. Przemawiają za tym duże zdolności naśladowcze dziecka oraz wszechstronność estetycznych przeżyć. Wprowadzenie dzieci w świat sztuki poprzez zabawy "na niby", przynosi im wiele korzyści, rozwija wyobraźnię, doskonali mowę, która staję się wyrazista, melodyjna, właściwie akcentowana. Inscenizacja wyzwala i zużytkowuje muzyczne, plastyczne, ruchowe i słowne możliwości dziecka. Udawanie kogoś innego jest bliskie nam wszystkim. Płynie z dążenia do wydania się lepszym, groźniejszym, ważniejszym niż w istocie jesteśmy. Odtwórca roli ma okazję realizować swoje marzenia i wcielić się w ulubionego bohatera.  Przeżywanie utworu, wczucie się w jego treść, umożliwia zapomnienie o samym sobie i pozwala bytować w świecie fantazji przez autora wytworzonym.

Poprzez uczestnictwo w zabawach teatralnych  dzieci nieśmiałe, pochłonięte zabawą zapominają o nieśmiałości, dzieci niezdyscyplinowane i hałaśliwe mogą wyciszyć się oraz wdrożyć do panowania nad sobą. Równie istotne jest to, że dzięki byciu aktorem dziecko uświadamia sobie coraz jaśniej w jaki sposób działa i co tym osiąga, zdobywa ono zdolność przewidywania - jak powinno działać, aby osiągnąć określony cel i wykonać określone zadanie. Tym samym staje się ono coraz bardziej zdolne do świadomego kierowania swoją działalnością. Zajęcia teatralne są również terapią dla dzieci z nadpobudliwością w sferze emocjonalnej. Takie dzieci w trakcie zajęć mają możliwość pozbywania się negatywnych emocji (gniew, płacz, złość, skarżenie, kłótliwość), a przyswajanie prawidłowych zachowań poprzez stwarzanie określonych sytuacji. Bardzo ważną rolę na zajęciach teatralnych odgrywają ćwiczenia mimiki, gestów, które pozwalają określić przeżycia osób. Te ćwiczenia zmniejszają zahamowania w sferze emocjonalno-uczuciowej. Uczą wrażliwości i ekspresji. Dzieci pozbywają się apatyczności i obojętności. Zajęcia teatralne tak angażują dzieci, że są one w stanie opanować nie tylko swoje kwestie, ale również kolegów. Mogą więc pełnić rolę dublerów. Bawiąc się w teatr i występując przed publicznością dzieci czują się szczęśliwe, bo słyszą oklaski, pochwały i aplauz. Ogromne ich zaangażowanie, autentyczna radość tworzenia daje satysfakcję zarówno dzieciom, rodzicom i nauczycielom.

Zapisanie malucha na zajęcia teatralne w przedszkolu nie jest krokiem w stronę jego aktorskiej edukacji. Takie warsztaty, kierowane do kilkuletnich dzieci, skupiają się na kształtowaniu kreatywnego myślenia, umiejętności wchodzenia w różne role, świadomości własnego ciała, ale również umiejętność pracy w grupie. Wszystko to daje efekty w przyszłości. Pozwala na opanowanie tak cenionych umiejętności miękkich. Ponadto zajęcia teatralne są okazją do ćwiczenia pamięci poszerzania słownictwa oraz znalezienia własnego sposobu wyrażania emocji. Uczęszczanie na takie zajęcia pozwala również na zmniejszenie lęku u dzieci nieśmiałych, a z drugiej strony jest dobrą formą pracy nad nadpobudliwymi maluchami, które uczą się panowania nad sobą.

Bibliografia:

1. J. Awgulowa, W. Świątek - ,,Małe formy sceniczne w pracy przedszkola”

2. J. Wroński - ,,Teatr szkolny i jego funkcja wychowawcza” ,Kraków 1974

3. S. Clifford, A. Hermann - ,,Drama, teatr przebudzenia”, Warszawa 2004

 

NASZE GRUPY

mod_vvisit_counterDzisiaj683
mod_vvisit_counterW tym tygodniu11027
mod_vvisit_counterW tym miesiącu32545
mod_vvisit_counterWszystkich1671268

Liczba przeglądających

Naszą witrynę przegląda teraz 149 gości 

Tylko dla pracowników